بينش سبز

نوشته شده توسط قاسم صفائی در چهارشنبه 23 خرداد1386 ساعت 13:11 موضوع فرهنگی | لینک ثابت

خبر آمد که ز معشوق خبر می آید                      ره گشایید که یارم ز سفر می آید ...

نوشته شده توسط قاسم صفائی در چهارشنبه 16 خرداد1386 ساعت 1:46 موضوع شعر | لینک ثابت

سلام من به مدینه به آستان رفیعش                 به مسجد نبوی ، به لاله های بقیعش

به ایام فاطمیه اول رسیدیم . چقدر زود گذشت که بزرگان می گفتند قدر بدانید شاید سال دیگه نتونید فاطمیه رو درک کنید .

چقدر جالب !!! چه کسانی فاطمیه را درک می کنند ؟ درک کردن فاطمیه بستگی به چه چیزهایی دارد ؟ آیا درک کردن فاطمیه فقط به لباس مشکی پوشیدن و روضه گرفتن و سینه زدن است ، بی آنکه به فرهنگ فاطمیه نزدیک شویم ؟

عده ی کمی در فاطمیه و به خصوص فاطمیه اول به عزا می نشینند اما همان عده ی کم هم به این موضوع توجه نمی کنند که فاطمیه چه درس هایی برای ما دارد !

به خودمان فکر کنیم ، در کجای فرهنگ فاطمیه ایستاده ایم ؟ چگونه خود را شیعه کسانی می دانیم که فقط در حرف می توانیم بگوییم به اعمال آنها عشق می ورزیم ولی در عمل خود را به آنها نزدیک نمی کنیم ؟؟!!!

چقدر حقیرند کسانی که به اسم مصلحت همه ی کم کاری های خود را توجیه می کنند و از ترس اینکه مردمان کوچک این زمانه از دور آنها پراکنده شوند حاضرند حق را پنهان کنند اما غافل از آنکه حق هیچگاه پنهان نمی ماند و این انسان های حقیر روزی در انبوه برگ های درخت زیبا و تنومند حق و عدالت گم می شوند .

چقدر ساده لوحند کسانی که به دنبال خشنودی همگان هستند و خشنودی خالق خود را فراموش کرده اند . خشنود بودن مردم از انسان چیز بدی نیست ، یکی از دعاهای پیامبر اسلام هم این بود که : « خدایا مرا در میان مردم خوشنام قرار بده » ، اما چه نکاتی که در این زمینه نگاشته نشده است و چقدر کار انسان سخت شده است ! کتاب های بسیاری که در این زمینه نوشته شده است در یک حکمت نهج البلاغه خلاصه شده است و بسیار آسان هدف و وسیله ما را مشخص می کند :

« رابطه خود را با خدا اصلاح کن ، آنوقت خداوند رابطه ی تو با همه را اصلاح خواهد کرد .»

نوشته شده توسط قاسم صفائی در پنجشنبه 10 خرداد1386 ساعت 18:19 موضوع مناسبت | لینک ثابت

سلام

یه چند وقت بود به نحوه ی رابطه مردم به خصوص توو دانشگاه اصفهان فکر می کردم . یه رفتار مردم برام جالب بود و البته مایه ی تعجب . آخرش یاد یه شعر افتادم که جواب این فکرهای من بود ؛ امیدوارم دیگه با خوندن این شعر بفهمید که منظور من چی بوده :

دلی که گریه کنان اختیار می بازد           نرسیده به بساط قمار می بازد

نوشته شده توسط قاسم صفائی در سه شنبه 8 خرداد1386 ساعت 18:2 موضوع فرهنگی | لینک ثابت