بينش سبز

شب قدر آمد و گرفتارم                             قدر یک عمر آرزو دارم

با همه کوله‌بار عصیانم                             مستحق عنایت یارم

شب قدر و ملک به پرواز است                   در رحمت به روی ما باز است

من کی‌ام؟ روسیاه و گمراهی                    با امید آمده به درگاهی

این همان خانه‌ای که از احسان                  کوه بخشد بر پر کاهی

تو کریم و خدای ستاری                            باز هم آبرو نگهداری

این تو بودی که دعوتم کردی                     راهی کوی رحمتم کردی

تا که پاکم کنی ز رنگ گنه                        غرق دریای رأفتم کردی

از عنایت مرا کشاندی تو                           بین اهل سحر نشاندی تو

حاصل از روزه و نمازم کو؟                         نازنین یار من، نیازم کو؟

نامه‌ام خالی از مناجات است                     زمزمه‌های دلنوازم کو؟

نه جهادی، نه حج، نه خمس و زکات           کن قبولم کن خدا به یک صلوات

من چه گویم که بی‌حیا شده‌ام                  عهد بشکسته بی‌وفا شده‌ام

دگر از غیرت و حجاب مپرس                      که ز راه علی جدا شده‌ام

دردمندی شکسته بالم من                       در پی باده وصالم من

کوله‌بارم ببین چه سنگین است                 پر افعال زشت و ننگین است

می‌شوم پیش فاطمه رسوا                      گر بگویی که نامه‌ام این است

بدتر از من گدا نداری تو                            بنده‌ی بی‌حیا نداری تو

رو ندارم تو را نگاه کنم                              تا به کی عمر را تباه کنم

عفو و حلم شما سبب گردید                    هر چه خواستم گناه کنم

چقدر اشتباه کردم من                            رشوه دادم، گناه کردم من

شب قدر است و ذکر یا زهرا                     همه تقدیر ماست یا زهرا

روز محشر که روز تنهاییست                    هست تنها شفیع ما زهرا

جان فدای شکسته پهلویت                     جان فدای کبود بازویت

به نبأ، قدر و هل اتی سوگند                    به حرم، کعبه و منا سوگند

به همه عصمت خدا، زهرا                       به حسین و به کربلا سوگند

که نباشد قبول در محشر                       طاعتی بی ولایت حیدر

اسم اعظم علی ولی الله                      نفس نورانی رسول الله

ای یدالله فوق ایدیهم                            نقطه تحت باء بسم الله

دل من نعره می‌زند حیدر                       یا علی یا علی مدد حیدر

شعله‌ها کاش آبمان نکند                      دوزخی‌ها خطابمان نکند

حق سینه‌زنی هیئت‌ها                       کاش مولا جوابمان نکند

کاش شوری ز اشک‌ها گیریم                اذن رفتن به کربلا گیریم                         

نوشته شده توسط قاسم صفائی در یکشنبه 22 شهریور1388 ساعت 5:6 موضوع مناسبت | لینک ثابت

کم کم برای بخشش ما دیر می‌شود                        وقتی نمانده، آه خدا! دیر می‌شود

فرصت گذشته، به هدف تیرمان نخورد                       بازندگان هر شبه را دیر می‌شود

بالی نمانده تا به سویش پرزنان روم                          دیگر برای سیر سماء دیر می‌شود

امسال هم دوباره قبولم نمی‌کنند                             گویا وصال با شهدا دیر می‌شود

یاران یکی یکی به سفر سوی او روند                         اما دوباره نوبت ما دیر می‌شود

شاها قسم به سفره پرفیض رحمتت                         وقت عنایت به گدا دیر می‌شود

هر شب میان شور حسینیه‌ی دلم                            گویم سفر به کرب و بلا دیر می‌شود

وقت زیارت است چرا پس معطلی؟                            بار سفر ببند، بیا! دیر می‌شود

یابن الحسن بیا که دلم بد خراب توست                      دارد برای لطف شما دیر می‌شود

میخانه‌ها بدون تو تعطیل می‌شود                             «می»‌نوشی‌ات سبوی ولا دیر می‌شود

این حرف آخر است بیا یابن فاطمه                             دارد زمان ذکر و دعا دیر می‌شود

نوشته شده توسط قاسم صفائی در پنجشنبه 19 شهریور1388 ساعت 22:15 موضوع مناسبت | لینک ثابت

خدایا توو این ماه رمضونی، خورده شکسته‌های آبرو و عزتمون رو با یه دنیا امید سر دست گرفتیم، با یه دل درمونده از همه‌ی درهای بسته در خونه تو رو دق الباب کردیم. مگه نه این که این ماه ماهه مهمونی توئه؟ پس باز کن درهای رحمتت رو به روی این دلهای کویری که خیلی وقته رنگ بارون به خودش ندیده. بنشون ما رو سر سفره‌ی معرفتت که تو وجودمون بی معرفتی بیداد میکنه... نه اصلا بی تو وجودی نیست، مرده ایم، زنده‌مون کن به یادت.. بی تابیم، آروممون کن به ذکرت... تشنه‌ایم سیرابمون کن از می ناب عشقت... خدایا رهامون نکن... حتی اگه بیراه میریم به حق این ماه عزیز دستامون رو بگیر. ببر ما رو به اون راهی که تو میخوای ... نکنه چشم به هم بزنیم ببینیم این ماه رحمت هم گذشت و ما دست خالی موندیم... خدایا توفیقمون بده، توفیق...
آمین...

نویسنده: یاکریم

نوشته شده توسط قاسم صفائی در جمعه 6 شهریور1388 ساعت 14:46 موضوع مناسبت | لینک ثابت

ذوالقرنین، به همراه لشگرش در حال عبور از وادی ظلمات بود. او به سپاهیانش اعلام کرد که هر چه در مسیرتان است، بردارید و با خود بیاورید. اما اکثر سپاهیان تنبلی می‌کنند و به خاطر این‌که بار سنگینی حمل نکنند، چیز زیادی برنمی‌دارند. وقتی لشگر از آن سرزمین خارج شد، دیدند تمام چیزهایی که با خود آورده‌اند، طلا و جواهرات گرانبها بوده است. همه حسرت خوردند که ای کاش بیشتر برمی‌داشتند.

دوستان،

مراقب باشیم ماه رمضان را تبدیل به وادی ظلمات نکنیم و قدر تک تک لحظات آن را بدانیم.

نوشته شده توسط قاسم صفائی در شنبه 31 مرداد1388 ساعت 10:49 موضوع مناسبت | لینک ثابت

تولدت شد. پارسال در مسجدالحرام بودم و غربت تو در بین مردم آنجا بیش از همه چیز به چشم می‌آمد. اونجا هیچکس اجازه برگزاری جشن علنی رو نداره و ...

اما در ایران خودمون هم غربتت یه جور دیگه به چشم میاد. یه عده فقط فکر ریسه و چراغ هستند و یه عده فکر دیدنت! نمیدونم چرا بعضی‌ها میخوان ببیننت. دکان راه میندازند و ... اما به نظر من، دیدنت یعنی اینکه ما ببینیم که تو داری ما رو می‌بینی. اگه اینطوری باشیم، دیگه هیچوقت به گناه فکر نمی‌کنیم.

آقا جون،

یه حرف باهات دارم. از قدیم گفتن: «خاطرخواهی یک سره، مایه دردسره». میشه ازت بخوام خاطرخواهی ما هم یک سره نباشه؟ میشه ازت بخوام وقتی شب اول قبر، نکیر و منکر میان بالا سرم و من لال شدم، وقتی اومدی بهم سر بزنی، من بگم این آقای منه و تو هم تأیید کنی و بگی این نوکرمه؟

نوشته شده توسط قاسم صفائی در پنجشنبه 15 مرداد1388 ساعت 20:40 موضوع مناسبت | لینک ثابت

می‌خواست رحمتش همه‌جا را بغل کند. چه رحمتی فراگیرتر از باران؟ از اشک‌های چشمان زیبای تو، باران درست کرد تا تمام مصیبت‌هایی که تو در طول عمرت کشیدی تبدیل به موج زیبای مهربانی و اخلاص شود.

تو در تاریخ انسانیت از همه آسمان‌تر و از همه دریاتر بودی که توانستی با صبر و خوش‌خُلقی، همه تاریخ انسانیت را از نابودی نجات دهی. تو بودی که بذر حذف برده‌داری را پاشیدی و به همه اعلام کردی که فقط کسی بهتر از دیگریست که تقوای او بیشتر باشد؛ نه ثروت مهم است و نه قدرت و نه زیبایی و رنگ و نژاد. با سلمان فارسی از نژادی دیگر مشورت می‌کردی و برای موفقیت بلال حبشی سر از پا نمی‌شناختی.

تو بودی که وقتی اعراب، دخترانشان را زنده به گور می‌کردند و حتی مردمان سرزمین پارسی که در آن زمان برترین تمدن بودند، به دخترانشان اجازه خروج از اندرونی خانه را نمی‌دادند، گفتی حقوق زن و مرد مساوی است. دست دخترت را بوسیدی و با ورود او به خانه قیام می‌کردی.

تو بودی که به همه گفتی در میان خودتان، به دور از هرگونه تکبر و قیافه‌گرفتن، بر مهربانی به یکدیگر سبقت بگیرید و در مقابل دشمنان خدا بایستید و لحظه‌ای عقب ننشینید. چه جالب که فقط دشمنان خدا  را از حوزه‌ی مهربانی خارج کردی، نه دشمنان خودمان را!

تمام تغییرات بلندمدت فرهنگی خود را، اولین نفر اجرا می‌کردی تا همه از نفس مسیحا دم تو زنده شوند. این‌گونه بود که خدای خالق عزیز در مورد تو گفت: «لقد کان فی رسول الله اسوه حسنه» و رحمتش به وسیله تو به همه عالم رسید.

نوشته شده توسط قاسم صفائی در دوشنبه 29 تیر1388 ساعت 12:42 موضوع مناسبت | لینک ثابت

یادش بخیر؛ پارسال که مکّه بودم لحظه‌شماری می‌کردم که شب جمعه بشه و بیام نزدیک محل تولّدت با خدا اونجوری حرف بزنم که تو می‌زدی. همونجوری که به کمیل‌بن‌زیاد یاد دادی و ما هم ازت یاد گرفتیم که میشه انقدر زیبا با خدا صحبت کرد. یادمه اون قسمت دیوار کعبه که برای ورود مادرت شکاف خورده بود، هنوز نشونی از تولّد تو داره. روحانی کاروان می‌گفت که وهابی‌ها هر سال اونجا رو تعمیر می‌کنند که نشونی نمونه ولی باز هم شکاف خودشو نشون میده! مثل این‌که هر جا تو بری، هر کسی مقابلت باشه شکست میخوره؛ هر چیزی مقابلت باشه می‌شکند. یه بار هم به قلب من بیا و قلب سنگم رو بشکن.

نوشته شده توسط قاسم صفائی در دوشنبه 15 تیر1388 ساعت 15:24 موضوع مناسبت | لینک ثابت

چهارشنبه 87/5/16

ساعت 40دقیقه بامداد به وقت مدینه

تازه 10 دقیقه هست رسیدیم مدینه و هتل قصر الخیام...

مادر...

فکر می کردم وقتی می رسم مدینه، بوی ارباب و کرامت ارباب میاد ولی بوی مادر و عزت مادر بیش از همه مهربانی ها و زیبایی ها به مشام می رسه.

مادر...

از پنجره اتاقمون بقیع مشخصه و غربت خاص اون در مقابل شکوه مسجدالنبی. یک چراغ در قبرستان روشن نیست و حتی نور مسجد النبی هم به بقیع راه نداره.

مادرم کجاست؟ بقیع یا مسجدالنبی یا خانه عقیل؟ کاملا حس میکنی مادرت را گم کرده ای... مثل بچه هایی که دست مادرشان را رها کرده اند و گریه می کنند!! همین حس را داری. مثل اینکه حرف مادر را گوش نکرده ایم!! و شاید هم نه... مهربانی مادر آرومت میکنه

گر گناهی هم نمایم، دست من خواهد گرفت           من نخواهم شد ذلیل و عزتم زهرایی است

تا 20دقیقه دیگه باید جلوی هتل باشیم که بریم حرم...

اولین نگاه من به قبرستان بقیع! البته اینجا از قبر چهار امام فاصله داره

نوشته شده توسط قاسم صفائی در چهارشنبه 6 خرداد1388 ساعت 22:20 موضوع مناسبت | لینک ثابت

نمی گویم وقتی گردنبند بین علی و فاطمه رو پاره کردند، کدامین مروارید از رشته کلام پیامبر را زیر پا له کردند؛ فقط می گویم یک یهودی با دیدن دست بسته ی علی مسلمان شد.

نوشته شده توسط قاسم صفائی در جمعه 18 اردیبهشت1388 ساعت 20:25 موضوع مناسبت | لینک ثابت

بهار دوست داشتنی و زیبا قدم در خانه هایمان می گذارد. چند ساعت بیشتر به تحویل ِسال نمانده. نوروزی که همه به یاد هم می افتند و به دور از کینه ها به یکدیگر محبت می کنند. اما دو نفر رو هم نباید فراموش کنیم؛ یکی امام زمانمون که ایشالله با اومدنش بهارمون سبزتر و شادتر میشه، یکی هم خودمون که به بهانه ی شاد بودن ارزش هامون رو زیر پا نزاریم.لااقل در تعطیلات هر شب به حساب خودمون برسیم و ببینم روزمون رو چطور گذروندیم.

این چنین می گفت یک رزمنده ای           از شهیدی نکته ی ارزنده ای

روزگاری در زمان جبهه ها                      خفته بودم در میان خیمه ها

ناگهان صوتی مرا بیدار کرد                     گفتگوهایی دلم را زار کرد

گوییا این گفتگوی پر نَفَس                      اختلافی بود ما بین دو کس

یک تن از آنها دلش پُر درد بود                  شِکوه ها از یار دیگر می نمود

این چنین می گفت با آه و نوا                 تو به من بسیار بنمودی جفا

جامه ی ذلت نمودی بر تنم                     طوق آتش ساختی بر گردنم

تو مرا کردی اسیر حرف خود                   عمر پاکم را نمودی صرف خود

از همان اول تو را نشناختم                    با تو من سرمایه ام را باختم

دیگر از جانم چه می خواهی برو             تو مرا دادی به گمراهی برو

دیگر اینجا سرزمین جبهه هاست            دست از من برنمیداری چرا ؟
الغرض این شِکوه ها پایان نداشت          باور این صحنه ها امکان نداشت

آمدم از راه صدق و ائتلاف                     تا که شاید حل کنم این اختلاف

گوشه ی آن خیمه را بالا زدم                 بر همه پندارهایم پا زدم

ناگهان دیدم که یک تن بیش نیست        روی خاک افتاده بود و می گریست

آنکه از دستش شکایت می نمود           نفس بود و نفس بود و نفس بود

دیدمش با خویش نجوا میکند                نفس خود را خوار و رسوا می کند

آری ، این آیین مردان خداست               نفس را هر شب نمایند بازخواست

یادم آمد یک حدیث پربها                       از امام کاظم آل عبا

از حساب نفس هر کس شد جدا           لیس منا اهل بیت المصطفی

نوشته شده توسط قاسم صفائی در جمعه 30 اسفند1387 ساعت 11:18 موضوع مناسبت | لینک ثابت

قد کان لکم فی رسوالله اسوة حسنة» قطعا و مسلماً زندگی پیامبر الگوی خوبیست برای شما

روزی عرب ناشناسی وارد مسجد پیامبر شد و از مردم سراغ پیامبر را گرفت. به سمت پیامبر رفت و گفت: من خسته ام، پاهای مرا ماساژ بده!! جمعی از اصحاب پیامبر که کنار پیامبر بودند با تندی با او برخورد کردند ولی پیامبر رحمت و مهربانی با سعه صدر گفت: آرام گیرید؛ او از من خواسته که خستگی از تنش بزدایم، شما عصبانی می شوید؟

پیامبر اسلام شروع به ماساژ پاهای عرب ناشناس کرد؛ در همان حال عرب ناشناس گفت: اشهد ان لا اله الا الله، و اشهد ان محمد رسول الله!

همه تعجب کردند؛ گفتند جریان چیست ؟ عرب ناشناس گفت: من شنیده بودم کسی در مدینه، ادعای پیامبری دارد. با خود گفتم به اینجا می آیم و از او این درخواست را می کنم! اگر او خشمگین شد یعنی مثل پادشاهان هست و پیامبر نیست، ولی اگر با من مهربان بود و خشمگین نشد یعنی پیامبر است.

اما به راستی چند نفر از ما(نه با مقام پیامبر بلکه در همین مقام خودمان) از این درخواست خشمگین نمی شویم؟ کاش به جای مرید آدم های دنیایی شدن و طرفداری محض از انسان های خطاکار، مرید پیامبر و در زمان خودمان امام زمان(عج) بشویم.

نوشته شده توسط قاسم صفائی در شنبه 24 اسفند1387 ساعت 9:55 موضوع مناسبت | لینک ثابت

ایام الله دهه فجر در حال اتمام است . دهه ای که لااقل در چند قرن اخیر مهم ترین دهه ی تاریخ کشور عزیزمان ایران است و می توان آن را در دوره معاصر در کنار فروپاشی اتحادیه جماهیر شوروی از مهمترین اتفاقات جهان دانست . انقلابی که خیلی از تحلیل گران نتوانستند آن را تحلیل کنند و آن کسانی هم که تحلیل کردند شاخه ای از تحلیل خمینی عزیز را بیان کردند . تحلیلی که به یقین بهترین و کاملترین تحلیل هست : با کمک خدا ، متن مردم جوشید . متن مردم بدون تبلیغات جوشید .

اما متاسفانه بعضی از سودجویان این انقلاب مردمی را می خواهند سرمایه شخصی خود بدانند و آن را حاصل زحمات و تفکرات خود بدانند . نظریه ای در علوم اجتماعی وجود دارد به نام « کاهش گرایی » . ارل ببی در کتاب « روش های تحقیق در علوم اجتماعی » در توضیح «کاهش گرایی» می نویسد که : اگر یک اتفاق بزرگ را فقط به یکی از جنبه های آن ربط دهیم دچار کاهش گرایی شده ایم . مثلا اگر انقلاب آمریکا را حاصل زحمات جرج واشنگتن بنامیم !

در این سی سال کسانی وجود داشتند و دارند که خود را همه کاره انقلاب می دانند . متاسفانه رسانه ملی امسال به این قضیه دامن زد . با تمام احترامی که نسبت به آقای ضرغامی قائل هستم و معتقدم باعث شروع تحولات خوبی در صدا و سیما شده است اما به برنامه های دهه فجر امسال انتقادات زیادی وارد است.

در برنامه های امسال بیشتر از اینکه نقش مردم نشان داده شود ، متاسفانه به اشخاص رو آوردند . اشخاصی که شاید نشان دادن چهره قدیمی آنها در کنار امام، فرصتی شود تا آنها خود را  یار امام معرفی کنند و بخواهند کارهای غلط خود را درست جلوه دهند ؛ حال آنکه چهره ی جدید آنها در بعضی اشخاص ممکن است متفاوت با چهره ی سال های اول انقلاب باشد . شاید فکر کنند که مردم ما فراموش می کنند که چه کسانی در استفاده از بیت المال تخلف داشتند ، چه کسانی آرمان های امام و انقلاب اسلامی مردم ایران را دست مایه قدرت طلبی خود کردند و چه کسانی ... . منکر خدمات سال های گذشته اشخاصی که  بعدا چهره عوض کردند نمی شوم و همچنین افرادی که به آرمان های مردم وفادار ماندند و هنوز در حال خدمتگزاری هستند، اما حسرت می خورم  که چرا در رسانه ملی نقش ملت در انقلاب کمرنگ تر از برخی از اشخاص است .

آیا متعلق دانستن انقلاب به برخی از این اشخاص باعث نشده که برخی از جوانان اهمیتی برای دهه فجر قائل نباشند ؟

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت ( 87/11/20) :

 امروز توو فرهنگسرا که بودم اتفاقی جمله هایی از امام(ره) رو در رادیو شنیدم : «بعد از اینکه این دهه را به همه مسلمانان تبریک بگم و مظلومان ؛ نباید این به ذهنمان خطور کند که این انقلاب را اشخاص انجام دادند . من همانقدر در انقلاب نقش داشتم که به عنوان عضوی از این جامعه هستم ...»

نوشته شده توسط قاسم صفائی در جمعه 18 بهمن1387 ساعت 13:4 موضوع مناسبت | لینک ثابت

به یاد همه رفقای سوخته شب 5 محرم سال 83...

به سینه هر که تمنای کربلا دارد                         همیشه در دل خود روضه ای به پا دارد

کسی که عشق تو دارد دگر چه کم دارد             بدون عشق تو عالم کجا بها دارد

به غیر تو که کَرَم می چکد ز انگشتت                 کجا پادشهی این همه گدا دارد

تو همچو من سر کویت هزارها داری                   ولی بدان که گدایت فقط تو را دارد

بزن به تیغ و بسوزان دست بادم ده                    بیا که این دل عاشق سر بلا دارد

اگر چه پا نزدم صحن کربلای تو را                      دلم خوش است حضوری به روضه ها دارم

به عرض یار رسانید ای سبک روحان                  میان قافله جایی برای ما دارد

چو می رسد دلم از گردش زمانه به تنگ             دعا و عرض سلامی به کربلا دارد

همه ز لطف حسین است آبرو داریم                    گدا هر آنچه که دارد ز پادشاه دارد

نوشته شده توسط قاسم صفائی در پنجشنبه 12 دی1387 ساعت 0:17 موضوع مناسبت | لینک ثابت

یادش بخیر 27 مرداد همین امسال که مصادف با نیمه شعبان بود کنار کوه جبل الرحمه بودیم . همونجایی که رحمة الله واسعه ، امام حسین (ع) کنار اون دعای عرفه خوند و بعدش رفت به سمت کرب و بلا ...

تا تو به من نظر کنی ، زیر و زبر شود دلم               همچو نگاه رحمتت رنگ سحر شود دلم

این همه ی دعای من ، این تو و این ندای من         خدای من خدای من ، خدای من خدای من

دل چو به سینه می تپد ، سرشک دیده می چکد    لرزش دل علامت ِ این که خبر شود دلم

شاهد مدعای من سوز دل و نوای من                   خدای من خدای من ، خدای من خدای من

بی خبران عشق را یک نظر تو کافی است             بی خبرم ولی گهی اهل نظر شود دلم

یک شبه آشنای من ، تا به ابد برای من                خدای من خدای من ، خدای من خدای من

دائم اگر نگاه تو تازه کند حواله ام                          این دل سخت بشکند دُر و گوهر شود دلم

ای کشش محبتت ، بسته به دست و پای من         خدای من خدای من ، خدای من خدای من

این همه حُسن و همدلی ، بین خدا و بنده اش         پس به چه عذر قابلی ، دور ز دل شود دلم

می شنوی صدای من ، از دل  با ولای من               خدای من خدای من ، خدای من خدای من

نوشته شده توسط قاسم صفائی در یکشنبه 17 آذر1387 ساعت 23:44 موضوع مناسبت | لینک ثابت

چشم ما در گذر لیلا بود                       گوییا منتظر لیلا بود

آنکه میرفت و دو صد مجنون داشت         محملی در سفر لیلا بود

دل دیوانه ما را می بُرد                        غارت دل هنر لیلا بود

دشت را دیدم و گشتم حتی                 لاله هم خون جگر لیلا بود

دست ما نیست اگر مجنونیم                 همه اش زیر سر لیلا بود

دوست دارم کَرَم نانش را                      سبزی سفره ی احسانش را

آمدم صبح سلامت کردم                      خویش را آهوی دامت کردم

نذر فرزند شما کنج حرم                       چهارده روز اقامت کردم

از شب زلف شما برگشتم                    آمدم شهر قیامت کردم

آن کرامات شما را گفتم                        همه را عبد و غلامت کردم

قسمت این بود مشرف نشوم                از همین دور سلامت کردم

یوسف روی شما را دیدیم                      ذبح کردیم اگر سر ها را

نوشته شده توسط قاسم صفائی در یکشنبه 19 آبان1387 ساعت 9:0 موضوع مناسبت | لینک ثابت

دیدید وقتی یه هدیه یا یادگاری از بزرگی یا یکی از عزیزانمون می گیریم چطور ازش مراقبت می کنیم ؟ هر کسی هر چقدر هم اصرار بکنه  و هر قیمتی رو اون بزاره حاضر نیستیم به کسی بدیم . بچه ها بیاید مواظب باشیم که این معصومیتی که خدا توو این ماه بهمون داده یا لااقل پیشرفتی که حاصل شده رو نفروشیم . یا لااقل ارزون نفروشیم !!! عیدتونم مبارک ...

نوشته شده توسط قاسم صفائی در پنجشنبه 11 مهر1387 ساعت 0:14 موضوع مناسبت | لینک ثابت

به همین زودی شب قدر هم رسید . نیمه شعبان که مکه بودم نتونستم از امام زمان (عج) بنویسم ، با خودم گفتم امروز یه شعر از زبان حضرت بنویسم و به دوستان خوبم بگم که شب قدر شیعه باید متفاوت با شب قدر وهابی ها باشه که نیمه شعبان غربت آن حضرت در کنار خانه خدا کاملا مشهود بود . امشب نزاریم امام زمان (عج) در دل ما هم غریب باشه !

بَه چه خوش گفته رسول کردگار             افضل الاعمال باشد انتظار

انتظاری که نبی فرموده چیست             منتظر در منظر آن یار کیست ؟

منتظِر باید به راه منتظَر                        بگذرد از هستی و از جان و سر

گر بیاید آن امام با وفا                           در همین تهرانِ ما پرسد ز ما

کو نشان شیعگی شهرتان ؟                 تا نمایم من دعایی بهرتان

خویش را در مهلکه انداختید                  که امام خویش را نشناختید

گوییا درس جدیدی خوانده اید                غافل از رسم شهیدان مانده اید

زود آدم های دنیایی شدید                   با گناه خود پذیرایی شدید

رفت از یاد شما آن روزها                      گریه ها و ناله ها و سوز ها

دوری از راه سعادت می کنید                غفلت از شوق شهادت می کنید

یک نفر بی جرم و بی تقصیر نیست        این کدورت ها که بی تاثیر نیست

عفت و شرم و حیا ، ایمان چه شد ؟       غیرت ناموسی مردان چه شد ؟

نانِ شبهه لقمه ی مردم شده              چادر زن های شیعه گم شده

کو حجاب فاطمی بانوان ؟                     کو مرام خالص نسل جوان ؟

نیست از هجرم دلی غرق ملال             بس که کردید هر حرامی را حلال

نیست یک خانه نجیب و بی گناه            تا شبی آنجا بگیرم من پناه

من امامم سرپناه من کجاست ؟            هیئتی ها جایگاه من کجاست؟
وای در هیئت اگر غفلت کنید                 از زنا بدتر اگر غیبت کنید

عمرتان صرف سخن چینی گذشت         در لباس دین به بی دینی گذشت

من چراغ و ریسه می خواهم چه کار؟      شیعه می خواهم که باشد پای کار

شیعه ی خالص به دنبال من است         دائما فکر من و آل من است

منتظر باشید تا آیم ز راه                       بی پناهان را دهم آخر پناه

من دعا گوی شما هستم ولی              از شما خواهم گدایی از علی

راه جدم مرتضی راه من است               هر که در این راه باشد ایمن است

نوشته شده توسط قاسم صفائی در جمعه 29 شهریور1387 ساعت 12:35 موضوع مناسبت | لینک ثابت

بچه خوشحال میشه وقتی باباش میگه : بابا جون برو نون بگیر . پول هم بهش میده ولی میگه تو برو بگیر . بچه شاد میشه که باباش دیگه او رو بزرگ حساب میکنه . یه وقت ممکنه بچه توو راه زمین هم بخوره ، ولی با خودش میگه من رفتم نون گرفتم .

وفترضت علی عبادک فیه الصیام یعنی همین !!

مژده ای منتظران ماه خدا آمده است                 ماه شب های مناجات و دعا آمده است

ماه دلدادگی بنده به معبود رسید                      بر سر سفره ی شاهانه گدا آمده است

رفت بی عفتی و هرزگی و بدبختی                   ای گنه پیشه بیا ماه حیا آمده است

ای به دام گنه افتاده ، رهیدن سر کن                ماه پرواز به سوی شهدا آمده است

ماه دل کندن از مجلس باطل آمد                       ماه هم محفلی با علما آمده است

دل بیمار بیا مژده ! طبیب آمده است                  دردمندانه بیا اذن شفا آمده است

خاکسارانه بیا گر که زیادت طلبی                      دیده بگشا که هنگام لقا آمده است

حضرت دوست در این ماه تماشا دارد                 یار در جلوه سر کوی وفا آمده است

آن سفر کرده که سالیست از او بی خبریم          بهر شادی دل اهل بکاء آمده است

آمده ماه خدا و قسم تنها نیست                       همرهش منتقم آل عبا آمده است

نوشته شده توسط قاسم صفائی در دوشنبه 11 شهریور1387 ساعت 17:43 موضوع مناسبت | لینک ثابت

بالی بیا به آبی احساس وا کنیم               خود را غریب صحبت هر آشنا کنیم

جایی که در خیال رهایی اسارت است        بالی اگر که بود وبال است وا کنیم

اندیشه زمین به زمان دگر نهیم                 مانند آن ، طفل ِعقل سر به هوا کنیم

طاووس گلشنیم اگر پر نشان دهیم           گاهی ولی نگاه تواضع به پا کنیم

گرم از حرارت جبل النور سینه ایم              کو عطر جبرئیل که دل را حرا کنیم

حیران شدیم ، لذت دیدار گل کند               شوری به دل ز بعثت ختم رسل کنیم

نوشته شده توسط قاسم صفائی در سه شنبه 8 مرداد1387 ساعت 21:21 موضوع مناسبت | لینک ثابت

مریم آن کاخ عبادت را ریاض                     دید چون در خویش آثار مخاض

وحی آمد گر چه هستی محترم               لیک بیرون رو بدین حال از حرم

مسجد است اینجا ولادتگاه نیست           این مکان غیر از عبادتگاه نیست

گر چه فرزندت بُوَد عیسی ولی               فرق ها دارد مسیحا با علی

مُرده را گر زنده عیسی می کند               دردها را گر مداوا می کند

این همه از لطف و جود حیدر است           بود طفلت از وجود حیدر است

مریم ار چه مام پاکی خوانده شد             این چنین از خانه حق رانده شد

لیک بهر مادرت از آسمان                         این ندا آمد که نزد ما بمان

آمدی در کوی ما محزون مرو                    همچو مریم از حرم بیرون مرو

فاطمه بنت اسد ، اُم اسد                       غم مبادا بر دلت یک دَم رسد

کشتی ام را نوح آوردی بیا                      خانه ام را روح آوردی بیا

فاطمه ای دُر هستی را صدف                 هست طفلت آفرینش را هدف

فاطمه از این ندا مسرور شد                   درد شیرین و دلش پُر شور شد

همسفر با دل شد و پرواز کرد                  سوی کعبه چشم خود را باز کرد

کعبه دست و پای خود گم کرده بود           بر رُخش اما تبسم کرده بود

زانکه مهمانی بلند آوازه داشت                از قدومش شور و حالی تازه داشت

کعبه یک در داشت آن هم مشرکان          رفت و آمد می نمودندی از آن

گفت با خود هوش باش این حیدر است    کی سزاوار ورود از این در است

آن زمان ها که دست مادر ها                   محترم بود و بوسه باران بود

به دعای شکسته ی مادر                        حال و اقبالمان دو چندان بود

نوشته شده توسط قاسم صفائی در دوشنبه 3 تیر1387 ساعت 10:37 موضوع مناسبت | لینک ثابت

شکر می گویم خدا را خلقتم زهرایی است                 شد گواهم اشک جاری طینتم زهرایی است

گر گناهی هم نمایم دست من خواهد گرفت               من نخواهم شد ذلیل و عزتم زهرایی است

فاطمیه از محرم بیشتر گریه کنم                              بر جهان تاثیر دارم ، قدرتم زهرایی است

من حسینی بودنم را خرج مادر می کنم                     شاهدم باشد خود او ، هیئتم زهرایی است

عاشقی گفتا خدایا قبر می خواهم چه کار                 بی نشانم کن ببینند تربتم زهرایی است

مادری اش روز محشر تازه گل خواهد نمود                 تازه می فهمم خدایا قیمتم زهرایی است

آن زمانی که زند تکیه به کعبه مهدی اش                   فاش می گوید به عالم دولتم زهرایی است

شد به یک سیلی تمام چهره های ما کبود                 غصه هایم ، گریه هایم ، غربتم زهرایی است

نوشته شده توسط قاسم صفائی در جمعه 17 خرداد1387 ساعت 13:33 موضوع مناسبت | لینک ثابت

فصل سبز و زیبا و دوست داشتنی بهار در راهه . میشه بوی بهار رو از پنجره ی اتاقت استشمام کنی و فصل رویش و رشد و زیبایی رو به خونه ات دعوت کنی .

بهاری که همه و همه سعی می کنند خودشون رو از غم و غصه ها رها کنند و به زیبایی ها و شادی ها بیاندیشند . اصلا انگار یه نیروی تازه به آدما داده میشه که تلاش کنند و شاد باشند و از زندگی لذت ببرند . اما اونهایی که باهوش تر هستند به سراغ شادی های پایدار میرند و شادی های زودگذری که پایانی جز اندوه نداره رو رها می کنند ! راه های زیادی برای رسیدن به باغ شادی پایدار وجود داره اما وقتی وارد این باغ بشیم چشم های آدما پر از مهر و محبته و دیگه اونجا غربت رو در چشمان کسی نظاره نمی کنی ! دیگه اونجا حرفی از بی وفایی و زخم زبان و ... نیست . فقط عشق است و محبت .

اما در وبلاگ یکی از دوستان ،  فرشته  ، انتخاب و ابتکار جالبی انجام شده که نتونستم از اون عبور کنم و در مطلب خودم بهش اشاره نکنم . در حالی که بوی بهار استشمام میشه توجه بقیه رو به بهار حقیقی جلب کردند و چه زیبا از منجی انسانیت یاد کردند . یادمان باشد هنگام سال تحویل برای ظهورش دعا کنیم تا بهارمان با آمدنش سبز تر و شاد تر شود . به امید آن روز ...

نوشته شده توسط قاسم صفائی در دوشنبه 27 اسفند1386 ساعت 15:29 موضوع مناسبت | لینک ثابت

باقی از جسم کبوتر غیر مشتی پر نبود                از پر پروانه باقی غیر خاکستر نبود

زیر سم اسب ها از گل گلابی مونده بود              در خزان کربلا چون او گلی پرپر نبود

می کشید آهسته قاسم پای خود را روی خاک     خوب شد در وقت جان دادن دگر مادر نبود

خیلی دوست داشتم در مورد قاسم (ع) یه مطلب بنویسم . همیشه توو محرم دوست دارم خودمو به صفات پسر اربابم امام حسن (ع) نزدیک کنم .

اما خیلی سخته ، این نوجوان یه صفت هایی داره که باید خیلی خودسازی کرد تا بهش رسید . باید خیلی نفس رو کوبید تا وقتی بهت میگن مرگ در نظر تو چگونه است ، بگی شیرین تر از عسل !

خیلی سخته که وقتی میری پیش معشوقت و میخای جونتو فداش کن بهت بگه نه ! قاسم تو یادگار حسنمی !

قاسم(ع) دید عموی امروز ، عموی دیروز و یه عمر نیست ، تا حالا نه به قاسم نگفته بود . تمام غم های عالم به دل قاسم(ع) اومد و رفت یه گوشه نشست ! وقتی مادر حضرت ، نامه امام حسن(ع) رو اورد و گفت بابات فکر همه جا رو کرده ؛ سریع نامه رو باز کرد :

قاسمم ، کربلا میری ، عاشورا میشه ، از هر راهی  رفتی حسین برت گردوند دوباره برو ، این نامه رو نشونش بده .

دوید ، عمو جونم ! بابام بهم برات داده .

هر وقت فکر می کنم به این موضوع به این نتیجه می رسم که بزرگترین عبادت ، گذشتن از همه چیز و ذوب شدن در معشوقه . اما به شرط اینکه تابع اوامر معشوق باشیم ! حتی وقتی معشوق گفت نه ، اصراری نکنیم . مگر اینکه ...

مگر اینکه اربابمون فکر همه جا رو کرده باشه و به ما هم برات داده باشه ...

که قطعا اینگونه است .

وقتی به این فکر می کنم که قاسم(ع) با قتل صبر از دنیا میره ولی گفته شیرین تر از عسل فقط یه جمله می تونم بگم :

از عسل گفتم قد رعنای تو آمد به یاد...

نوشته شده توسط قاسم صفائی در چهارشنبه 26 دی1386 ساعت 11:28 موضوع مناسبت | لینک ثابت

اصلا شرایط نوشتن ندارم ولی چون بعدا نمی تونم بیام سایت دانشگاه حیفم اومد که نزدیک محرم چیزی ننویسم ! خلاصه یکی از معایب تحصیل در یه شهر دیگه اینه !

باز هم محرم اومد و عطر پاکبازی و عشقبازی . محرم و ماه اثبات حقیقت دوست داشتن . محرم یعنی همه از خداییم ، محرم یعنی همه آنچه حسین (ع) در روز عرفه به آن اذعان کرد !

محرم یعنی نگاه کردن به کوفه ی دل ، یعنی فکر جدایی ، یعنی خرابه و یادگاری و ... یعنی کودک چقدر می خورد از نهر آب ، آب ؟ ... هنوز دلا اونقدر آماده نشده که بخوایم از عبادت علمدار بگیم !

باز هم محرم و عطر رفقایی که سوختند و رفتند و ما رو جا گذاشتند !

همش با خودم فکر میکنم که رمضان امسال رو که از دست دادم ، دیگه نباید محرم رو از دست بدم ! فکر کنم از اون تعلقاتی که رمضان داشتم دل کندم اما باید اثبات کنم ...

چقدر خوبه که گریه با شناخت باشه ...

نوشته شده توسط قاسم صفائی در سه شنبه 18 دی1386 ساعت 20:15 موضوع مناسبت | لینک ثابت

بگذار با عشق دل خویش بمیرم              تا معتکف درگهم ای توبه پذیرم

ترسم که دگر بار گنهکار تو گردم             ای کاش که در حال مناجات بمیرم

درویش و تهیدستم و شبگرد و قلندر       دل سوخته ی هر سحر کوی امیرم

آشفته تر از این دل آشوب ندیدم             چون نزد تو آیم به تو آرام بگیرم

من جام طهورا ز می فاطمه دارم            تا مست می کوثری ام خیل کثیرم

تا باده ی توحید دهد فاطمه دستم         جز باده ی کوثر ز کسی جام نگیرم

من نهر بهشت و لب جو از تو نخواهم      تا مست می زمزم و صهبای غدیرم

دل تنگم و دل خسته و دل سوخته اما      امر تو مطاع است خداوند مجیرم

نوشته شده توسط قاسم صفائی در پنجشنبه 6 دی1386 ساعت 14:39 موضوع مناسبت | لینک ثابت

تو ای غریب که درد غریب می دانی                   جواب ناله ی امن یجیب می دانی

رفیق بودن ِ تو دردسر نمی خواهد                     تو بهتر از همه حال غریب می دانی

ز بس که خوب و کریم و رئوف و آقایی                 مرا برای رفاقت حبیب می دانی

سخن نگفته به درمان دل شوی مشغول             چه خوب درد مرا ای طبیب می دانی

تویی که در همه دم خسته را پذیرایی                که هر فرود و فراز و نشیب می دانی

گره گشای دل و روح و جسم و جانی تو              تویی که قسمتم از هر نصیب می دانی

بیا به وعده ات ای باوفا ، وفای کن                     که وقت مرگ ِمرا عنقریب می دانی

نوشته شده توسط قاسم صفائی در چهارشنبه 30 آبان1386 ساعت 17:29 موضوع مناسبت | لینک ثابت

تا دل عاشقان گرفتار است                آینه پایبند زنگار است

گوشه ی خلوتی مگر بدهند              ورنه این معرکه چو بازار است

لب ما بست و گفت کیف الحال ؟        این هم از شیوه های آزار است

طفل اشکم نرفته ره گم کرد              این نشانی ز بس که دشوار است

نه دگر حال مستی ام مانده             نه به مستی توان گفتار است

حرف های نگفته ای دارم                 که فقط منبرش سر دار است

العجل العجل دلم تنگ است             زنده بودن بدون تو ننگ است

تو سماوات خاکباز منی                   تو نیاز منی ، نماز منی

نذر تو کرده ام که جان بدهم             تو همه نذری و نیاز منی

با تو کس را نمی توانم دید               زان که دربست یار ناز منی

با تو حتی نگفتنی گفتم                  زان که تنها تو چاره ساز منی

نیمه شد ماه احمدی چه کنم ؟        باز هم تو نیامدی چه کنم؟

نوشته شده توسط قاسم صفائی در سه شنبه 6 شهریور1386 ساعت 19:59 موضوع مناسبت | لینک ثابت

سلام من به مدینه به آستان رفیعش                 به مسجد نبوی ، به لاله های بقیعش

به ایام فاطمیه اول رسیدیم . چقدر زود گذشت که بزرگان می گفتند قدر بدانید شاید سال دیگه نتونید فاطمیه رو درک کنید .

چقدر جالب !!! چه کسانی فاطمیه را درک می کنند ؟ درک کردن فاطمیه بستگی به چه چیزهایی دارد ؟ آیا درک کردن فاطمیه فقط به لباس مشکی پوشیدن و روضه گرفتن و سینه زدن است ، بی آنکه به فرهنگ فاطمیه نزدیک شویم ؟

عده ی کمی در فاطمیه و به خصوص فاطمیه اول به عزا می نشینند اما همان عده ی کم هم به این موضوع توجه نمی کنند که فاطمیه چه درس هایی برای ما دارد !

به خودمان فکر کنیم ، در کجای فرهنگ فاطمیه ایستاده ایم ؟ چگونه خود را شیعه کسانی می دانیم که فقط در حرف می توانیم بگوییم به اعمال آنها عشق می ورزیم ولی در عمل خود را به آنها نزدیک نمی کنیم ؟؟!!!

چقدر حقیرند کسانی که به اسم مصلحت همه ی کم کاری های خود را توجیه می کنند و از ترس اینکه مردمان کوچک این زمانه از دور آنها پراکنده شوند حاضرند حق را پنهان کنند اما غافل از آنکه حق هیچگاه پنهان نمی ماند و این انسان های حقیر روزی در انبوه برگ های درخت زیبا و تنومند حق و عدالت گم می شوند .

چقدر ساده لوحند کسانی که به دنبال خشنودی همگان هستند و خشنودی خالق خود را فراموش کرده اند . خشنود بودن مردم از انسان چیز بدی نیست ، یکی از دعاهای پیامبر اسلام هم این بود که : « خدایا مرا در میان مردم خوشنام قرار بده » ، اما چه نکاتی که در این زمینه نگاشته نشده است و چقدر کار انسان سخت شده است ! کتاب های بسیاری که در این زمینه نوشته شده است در یک حکمت نهج البلاغه خلاصه شده است و بسیار آسان هدف و وسیله ما را مشخص می کند :

« رابطه خود را با خدا اصلاح کن ، آنوقت خداوند رابطه ی تو با همه را اصلاح خواهد کرد .»

نوشته شده توسط قاسم صفائی در پنجشنبه 10 خرداد1386 ساعت 18:19 موضوع مناسبت | لینک ثابت